.

.

Bij het Openbaar Ministerie maken niet alleen officieren van justitie zich schuldig aan strafbare zaken, ambtsmisbruik, en blunders. Journalist Paul Bosman van het Dagblad van het Noorden kan daarover meepraten. Hoewel Bosman niet leek op de man die zich aan drie meisjes vergreep in het Duitse Norderney – waar hij voor zijn werk verbleef -, was Bosman voor een Nederlandse rechter-commissaris een verdachte van kindermisbruik. Voor de Duitse justitie was hij slechts een mogelijke verdachte. Doordat men dat ene cruciale woordje bewust wegliet belandde Bosman in een Kafkaësk drama.

Het duurde ruim twee jaar voor hij van de onterechte beschuldiging afkwam. Terwijl Bosman voor het Staatsanwaltschaft nooit een verdachte was dreigde het Nederlandse OM met een internationaal arrestatiebevel als hij niet ‘vrijwillig’ wangslijm zou afslaan. Harm Brouwer die in Zembla vertelde dat hij de kwaliteit bij het OM wil verbeteren reageerde pas na 4 maanden op een klacht van Bosman. Justitie hield vol dat ze juist had gehandeld maar bood Bosman desondanks 7500 euro als genoegdoening. In zijn boek Over misbruik gesproken omschrijft Bosman het OM als een verziekt apparaat.

Tuig is het, tuig in toga !

.

.